Je voelt je onveilig. Kun je daar vanaf komen?

Het is een veel voorkomend thema bij mijn klanten: een gevoel van onveiligheid. Je kunt dit gevoel bijvoorbeeld herkennen aan dat heel erg je best doen in sociale settings. Je wilt aardig gevonden worden, erbij horen of juist niet opvallen. In je lichaam kun je het voelen, als spanning in je gezicht en je niet zo soepel en vrij kunnen bewegen. Het voelt niet fijn en je wilt er het liefst vanaf. Kan dat?

Allereerst is een gevoel van onveiligheid iets heel natuurlijks. Er zijn nu eenmaal situaties in de wereld die niet veilig zijn en als mens zijn we kwetsbaar. Er kan iets misgaan, mensen kunnen ons niet aardig vinden, en sommige mensen zijn zo gehard door hun ervaringen in het leven, dat ze structureel anderen kwetsen en het leven zuur maken. Onveiligheid is dan ook een van de zekerheden van het leven hier op aarde. De kunst is om er zó mee om te gaan, dat we toch op een ontspannen manier in ons eigen centrum kunnen blijven.

Onveiligheid leidt tot spanning

Waar komt de spanning vandaan? Als kind kom je momenten tegen die je als onveilig ervaart. Dat is heel natuurlijk. Voor een gezonde ontwikkeling is het wel belangrijk dat er op die momenten goede opvang is, liefdevolle aandacht, en dat je in je gevoel van bang en verdrietig zijn wordt gezien.

Was dat alles er niet, of op een andere manier dan je nodig had, dan zette je lichaam ter bescherming spanning vast: in je spieren en bindweefsel. Dit hielp je om in de gegeven situatie te overleven. Het maakte de pijn minder voelbaar en schermde je kwetsbare eigen centrum wat af. Dat voelde voor jou als kind als de beste oplossing.

Spanning houdt je onveilig

Wat er tegelijkertijd gebeurde: je kon minder goed bij je eigen centrum komen. De spanning hield je daarvan weg. En hoe langer de situatie duurde, hoe steviger de spanning zich vastzette. Bij veel kinderen betekent dit dat ze die spanning ook als volwassene nog in het lichaam hebben. Dit herken je misschien wel in jezelf.

Zolang de spanning in je lichaam blijft, kan je moeilijk contact maken met je eigen centrum. Daar zit je gevoel van veiligheid. En zo kan ook dit geen ruimte krijgen. Het zit allemaal veilig weggestopt achter de spanning.

Loslaten is eng

En dat maakt dat je een dilemma kunt ervaren. Enerzijds wil je je weer verbinden met je eigen centrum en dus de spanning loslaten. Anderzijds ben je bang voor de pijn en het verdriet van vroeger die dan weer naar boven komen. En dat voelt doodeng, speciaal voor het gekwetste kind in jezelf. En dus stel je het uit.

Maar je voelt dat je een stap te zetten hebt. Dat je moet gaan loslaten om vrij te worden. Om dit proces te kunnen (en durven) aangaan, is een veilige bedding belangrijk. Misschien ervaar je die inmiddels voldoende in jezelf om dit zelf te doen.

Je hoeft het niet alleen te doen.

Je kunt je ook door iemand laten helpen. Iemand die je helpt je gedachten te ordenen, de oude pijn op een veilige manier de ruimte te geven en die je begeleidt om als volwassen jij het kleine kind veiligheid te geven, het nu te geven wat het vroeger zo heeft gemist. Dan kan de spanning in je lichaam zich stukje bij beetje loslaten. En dan kan je je steeds meer weer opnieuw met jouw eigen centrum verbinden. Thuiskomen bij jezelf. In vrijheid en veiligheid.

Precies dit is mijn werk. Met diepgaande en inzichtgevende gesprekken en zachte tools breng ik je naar inzicht, ontspanning en veiligheid. Zodat het gevoel van onveiligheid jouw leven niet meer beheerst en jij voluit jezelf kunt zijn.